ای شب از رویای تو رنگین شده
ای شب از رویـــــــای تو رنگیــــن شده
سینــــــــــه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گستــرده خویش
شـــــــــــــــایدم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستی م ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید هــــــــا
با توام دیگر زدردی بیـــــم نیست
هست اگر،جز درد خوشبختیم نیست
ای دل تنگ من و این بار نور ؟
های هوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمــــــانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در "خود" داشتم!
هر کسی را "تو" نمی انگـــــــــــــاشتم!
درد تـــــــاریکیست درد خواستن!
رفتن و بیهوده خود را کــــاستن!
سرنهادن بر 'سیه دل سینه ها'..
سینه آلودن به 'چرک کینـه ها'..
در نوازش ‚ 'نیش مــــــاران' یافتن
زهر در 'لبخند یــــــــــــاران' یافتن
زر نهــــــادن در کف 'طرارهـــــــــا'
گمشدن در پهنــــه 'بازارهــــــــا'
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمــــــــــان
از تو تنهاییم خـــــاموشی گرفت..
پیکرم بوی همـــــــــــآغوشی گرفت
جوی خشک سینـــــــــــه ام را آب تو
بستــــــــــر رگهـــــــــــــایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهــــــــــــایم به راه
ای به زیر پوستم پنهــــــــــان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویــــم را از نوازش سوختــــــــــــــه
گونه هــــــــــام از هُرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتــــاب سرزمین هـــــــای جنوب
آه آه "ای از سحــــــر شــــــــــاداب تر
از 'بهــــــــــــاران' تــــازه تر، سیــراب تر"
عشق دیگر نیست این‚ این خیرگی ست
چلچراغی درسکوت و تیرگــــــــــــی ست
عشق چون در سینــــــــــــه ام بیدار شد
از طلب پا تـــــــــــا سرم ایثــــــــــار شد
این دگر من نیستم‚ من نیستـــــــــــــم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوســـــــــه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنــم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شـــــــادی م یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جـــــای
همچو ابری اشک ریزم های هــــای!
این دل تنــــــگ من و این دود عـــــود ؟
در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
این فضـــــــــــای خالـــــــــــی و پروازها ؟
این شب خـــــــــاموش و این آوازهــــــا ؟
ای نگاهت لای لایی سحر بـــــار
گاهواره کودکان بی قـــــــــــــــرار
ای نفسهــــایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهــــــــای من
رفته تا اعماق دنیـــــــا های من
ای مرا با شور شعر آمیختـــــــــه
این همه آتش به شعرم ریختــه
چون تب عشقم چنین افروختی
لا جرم شعرم به آتش سوختی
فروغ فرخزاد
